Mag ik je voorstellen aan de heer Paul Maessen?
Een erudiete man, vol met kennis, inzicht in de wereld en gevatte grappen. Een statige heer, goed gekleed, op zijn jasje altijd een speldje. Gerespecteerde directeur van de HBS in Nijmegen. Althans: tot de Alzheimer hem in zijn greep kreeg. Daarna werd hij een stille, bange man. Geen schim meer van de persoon die hij was. Alleen muziek bracht hem weer tot leven. Als mijn moeder de Radetzkymars voor hem zong, dan klaarde zijn gezicht op, neuriede hij het wijsje mee en zette zijn benen zich in beweging.
Paul Maessen was mijn opa. Meer dan twintig jaar geleden is hij overleden. Tien jaar voor zijn dood begon de Alzheimer toe te slaan. Hij raakte verward en verloor zijn greep op de wereld. Soms was hij een tijdje verdwenen, dan bracht de politie hem thuis.  Langzaam raakte hij zijn waardigheid kwijt. Het besef dat hij geen greep had op de aftakeling en het proces niet kon stoppen, deed hem veel verdriet. Niet lang nadat hij was opgenomen in een verpleeghuis, overleed mijn oma. Zij kon het niet aanzien dat de man aan wiens statuur zij zich optrok, een ander mens was geworden. Of hij zichzelf niet meer was of juist zichzelf was geworden, zullen we nooit weten. De laatste die hij nog herkende, was mijn moeder. Totdat ook zij een vreemde voor hem werd.
Mijn opa inspireert me om me in te zetten voor Alzheimer Nederland. Onze gedeelde missie is om dementie te voorkomen of genezen. Wat ik kan doen, is marathons lopen. Twaalf stuks dit jaar, elk in een andere maand in een andere provincie. De volgende is de Blaauwbekmarathon op 2 februari . Wat jij kan doen, is mij én Alzheimer Nederland een duwtje in de rug geven. Kijk op de website van Alzheimer Nederland, op mijn actiewebsite of doneer direct op NL53ABNA0836864778 t.n.v. K.P.P. Peeters. Dankjewel!

De kop is eraf! De eerste marathon is onder mijn voeten doorgegleden. De Run Forest Run in het Drents-Friese Wold bleek een pittige start van mijn onderneming. 45 km met honderden draaien en keren, plassen en kuilen, bos en heide. Het venijn zat hem in de staart. In de laatste 7 km liep ik eerst 4 km over een zandverstuiving met zwaar mul zand, inclusief een paar heuveltjes. De laatste 3 km gingen door het bos over tientallen heuveltjes. Als je al 40 km in de benen hebt, doet dat constante stijgen en dalen behoorlijk pijn en wil je vooral snel naar de finish toe. Maar goed, de finish heb ik gehaald. En nu, op de volgende ochtend, voelt mijn lichaam relatief nog fit en fris. Nog maar 11 marathons te gaan!

Genieten
Het regende behoorlijk toen de 45-km-lopers op de Boerestreek in Appelscha van start gingen. Oom Roelof stond me op te wachten. Hem zou ik nog een paar keer op het parcours tegen komen, gewapend met  zijn camera en bemoedigende woorden. Super, Roelof! Ik had nog net tijd om Winfried Bats de hand te drukken, de toffe organisator van zo’n tien trailruns in Noord-Nederland, maar dook daarna meteen weer de tent in om enigszins droog te blijven. Bij de start werden de startnummers van alle deelnemer stuk voor stuk handmatig gebliept. Dat kostte even tijd. Maar de Run Forest Run-trails loop je niet om de snelheid, maar om te genieten van de omgeving.

Genieten was het. De route voerde door het Drents-Friese Wold. De eerste kilometers liep ik in een groepje door het bos dat tegen Appelscha aangeplakt is. Daarna ging ik door een viaduct onder de N381 door en kwam ik in het ware, verlaten woud. Dan weer liep ik over brede bospaden, dan weer over smalle wandelpaadjes die om de bomen heen slalomden. Soms stak ik een open vlakte over en voelde ik de westenwind tegen mijn wang ranselen.

In de eerste anderhalf uur regende het nog aardig – een heftige miezer, zal ik maar zeggen. Daarna stopte de nattigheid. Tussen het groen en bruin bleef het echter wel grijsgekleurd. Pas vlak voor de finish kleurde de hemel eventjes blauw en piepte zowaar de zon er nog even door. Ook mijn voeten werden nat: één paadje was zo ondergelopen dat je alleen maar dwars door het water kon. Ai, toch wel koud!

Zo min mogelijk belasten
De hele marathon heb ik redelijk doorgelopen, maar zeker niet op mijn snelst gerend. Het plan om 12 marathons in één jaar te lopen heb ik in een opwelling in de kerstvakantie bedacht. Voor een goede voorbereiding was dus niet veel tijd. Verder dan 26 km was ik het afgelopen jaar niet gekomen – dat was vorige week zondag nota bene. Volgens het boekje voeg je iedere week 10% aan je loopafstand toe. Vandaag verdubbelde ik de afstand bijna. Daar was mijn lichaam bast nog niet 100% klaar voor. Rustig lopen en de spieren, pezen en gewrichten zo min mogelijk belasten was dus mijn opdracht.

Voordat ik het wist, zat ik op 20 km. Dat ging goed. Een korte bevoorrading bij de ravitaillering op 23 km en meteen weer door. Ik zat in de buurt van Diever, ik herkende de omgeving van een mountainbiketocht van een paar weken geleden. Hoewel ik een steady ritme had, eisten de vele bochtjes, de oneffen ondergrond en het zware zand hun tol. Mijn heupen begonnen te protesteren. Maar die kon ik maar beter negeren.

De bordjes van 30km en 35 km miste ik. Maar het Aekerzingerzand, op 8 km van de finish, niet. Dat is een grote zandbak met af en toe een struikje en een heuveltje. De route liep er dwars door- en overheen. Ploeteren door het mulle zand en wandelend de heuvels op dus. Nog drie kilometer door het bos. Ik hoorde de autoweg al. Twintig heuveltjes later zag ik Bosbergtoren liggen –wéér een klimmetje omhoog. Nog een paar slingers tussen de bomen en daar was de finish. Hoera!

Dankjewel
De afgelopen dagen heb ik veel enthousiaste reacties, steunbetuigingen en bemoedigende woorden mogen ontvangen. Overweldigend veel zelfs. Ik had niet gedacht dat deze actie zoveel los zou maken. Geweldig! En minstens zo belangrijk: ook heb ik veel sponsorbedragen voor Alzheimer Nederland en Merels Wereld. Dank jullie wel allemaal. De morele en financiële support maakt iedere stap lichter. Ik ben vastbesloten om deze uitdaging tot de laatste stap te volbrengen. Tot op 2 februari bij de Blaauwbekmarathon!

Dit jaar ga ik de loopuitdaging van mijn leven aan. Iedere maand loop ik een marathon in één van de 12 provincies van Nederland. 12 marathons in 12 verschillende provincies dus, 506 km hardlopen  in totaal. Omdat ik gek ben? Ja, dat ook. Maar vooral om twee goede doelen te steunen: Alzheimer Nederland en Merels Wereld.  De een wil Alzheimer de wereld uit helpen, de ander wil meer onderzoek doen naar een zeldzame vorm van longkanker.

Steun je me?
Dat kan door een bedrag naar keuze over te maken op het speciale actie-rekeningnummer:
NL53ABNA0836864778 t.n.v. K.P.P. Peeters in Groningen.

Of natuurlijk door me op een van de 12 loopdagen enorm aan te moedigen! Je kunt mijn voortgang volgen op Facebook of op de website twaalfmarathons.home.blog. Van iedere marathon schrijf ik een verslag. En misschien nog over de voorbereiding, de training, mijn inspiratie en over Merel van Merels Wereld.

Meer weten over de goede doelen?
www.stichtingmerelswereld.nl

www.alzheimer-nederland.nl

 

Mijn 12 marathons-programma

12 jan    RFR Drents-Friese Wold (Appelscha, 45km)

2 feb     Blaauwbekmarathon (Blauwe Stad)

17 mrt   Bear trail (Vaals-Maastricht)

13 apr   Marathon Rotterdam

4 mei     Rietvelt natuurmarathon (Lelystad)

2 jun      Schutz marathon (Hoorn)

20 jul     Midzomeravondmarathon (Diever)

XX aug  Summertrail Veluwe M’thon (A’doorn)

XX sept  Bikse Natuurmarathon (Hilvarenbeek)

6 okt      Kustmarathon Zeeland (Zoutelande)

XX nov  Ronde Venen marathon (Breukelen)

XX dec  RFR Besthemerberg (Ommen)

 

Dankjewel!
Groet,
Koen