Puzzelen op het programma

IMG_6038Is het überhaupt mogelijk om iedere maand in een andere provincie een (officiële) marathon te lopen? Nu ik er twee achter de rug heb, blijkt de planning tot dusver het moeilijkste onderdeel van mijn missie. Marathons in de zomermaanden worden bijvoorbeeld nauwelijks georganiseerd, omdat veel potentiële deelnemers dan op vakantie zijn. Wintermarathons zijn ook dun gezaaid. Sommige provincies hebben maar een of twee marathons. Zeeland heeft alleen de kustmarathon bijvoorbeeld, Flevoland alleen de Natuurmarathon in Almere. En dan worden loopwedstrijden ook nog eens gecancelled, laat aangekondigd, verplaatst of simpelweg niet meer georganiseerd.

Maar het is gelukt! Na wekenlang puzzelen, schuiven en omgooien heb ik een sluitend programma. Met een paar verrassende nieuwe binnenkomers:

  • Geen Rotterdam in april, maar de Enschede marathon
  • De ’t Is voor niks-marathon in geboorteprovincie Geldrop
  • En de Sri Chinmoy 6 uursloop in september: in 6 uur zo ver mogelijk zien te komen

Het ziet er wat anders uit dan het schema waarmee ik in januari begon, maar volgens mij is dit de enige manier waarop mijn missie haalbaar is. Laat ze allemaal maar komen. Ik heb er zin in!

17 mrt   LI  Heuvelland marathon(Vaals-Maastricht)
13 apr   OV  Marathon Enschede
4 mei     FL  Rietvelt natuurmarathon (Lelystad)
2 jun      UT  Amersfoort marathon (Amersfoort)
20 jul     DR  Midzomeravondmarathon (Diever)
25 aug   GE  Summertrail Veluwe M’thon (A’doorn)
28 sept NH  Sri Chinmoy 6 Uursloop (Amstelveen)
6 okt      ZE  Kustmarathon Zeeland (Zoutelande)
24 nov  NB  ’t Is voor niks marathon (Geldrop)
15 dec   ZH  SPARK marathon (Spijkenisse)

Advertenties

#12marathons 2: de Blaauwbekmarathon

Mocht je ooit nog een marathon willen lopen, ga dan niet het weekend ervoor voor het eerst snowboarden. Van twee dagen boarden was ik zo bont en blauw dat ik vreesde dat ik de Blaauwbekmarathon niet eens zou kunnen lopen – laat staan finishen. Met angst en beven ging ik van start. 42.195 m later bleek dat ik me voor niets zorgen had gemaakt: mijn lichaam had het prima gehouden en de tijd van 3.47 uur was stukken sneller dan ik bedoeld had. Two down, ten to go!

 

BB1De Blaauwbekmarathon begint voor mij twee en een half uur voor de start. RTV Noord wil me nog graag op de radio horen over mijn avontuur, samen met de chef van de organisatie Dick. Dat kan alleen maar bij de start zelf. In de sneeuw vertel ik over het plezier van hardlopen in de sneeuw en mijn #12marathons-initiatief (hier kun je het naluisteren). Het is venijnig koud, dus ik ben blij dat ik daarna kan schuilen in restaurant Azzuro. Warmte en koffie, precies wat ik nodig had.

Eerste rond om het Oldambtmeer
Om 1 voor 11 hang ik mijn dikke jas in de kleedkamer op en één minuut later ga ik met nog 89 deelnemers van start. Om ons heen is alles wit: Oost-Groningen schittert in een dun laagje sneeuw. De eerste ronde van 21 km voert met de klok mee om het Oldambtmeer, de tweede ronde slingert door de natuur ten oosten van Blauwestad. Het fietspad waar we over lopen, is bijna sneeuwvrij, maar op sommige plekken nog verraderlijk glad. Op behoorlijk tempo rennen we richting Winschoten, door een prachtig parkje en daarna verder aan de westelijke kant van het meer.

20190202-105913Mijn trouwste fans vergezellen me onderweg: mijn vader John en oom Roelof. John fietst met me mee, maakte foto’s en houdt me gezelschap. Roelof deelt flyers over #12marathons uit aan alle toeschouwers. Wie er maar staat krijgt een briefje plus praatje toegestopt. Na 5 km is zijn voorraad van 100 flyers al op. Beide dragen ze een 12marathons-T-shirt over hun jas. Geweldig om zo’n fans te hebben.

In de laatste 5 km van de eerste ronde zie ik alweer hardlopers in onze richting komen. “Dat zijn de halvemarathonlopers,” denk ik. Het blijken de koplopers van de marathon te zijn. Ik loop lang niet gek, maar zij gaan pas echt hard! Een half uur later, na het ronden van het keerpunt bij start/finish in Blauwestad, loop ik zelf die kant op.

Blauwestad is een bijzondere plek. Ingeklemd tussen het groot kunstmatig aangelegde Oldambtmeer en de vlakke graanvelden ligt een mozaïek van straten en havens. Het moet hier prachtig wonen zijn, zo’n vrijstaande woning met eigen steiger. Maar slechts 600 mensen hebben hier een huis laten bouwen. De rest van de honderden kavels is leeg. Voor een hardloper is dat helemaal niet erg. Bedekt door een laag sneeuw ziet de leegte er schitterend uit.

Tweede ronde door de Graanrepubliek
BB2Ondertussen loop ik tussen de velden van Finsterwolde en Beerta. Vroeger was dit de graanrepubliek van Nederland, waar Frank Westerman uitvoerig over geschreven heeft. Nu zijn de velden teruggenomen door de natuur. Na Finsterwolde verlaat ik de geasfalteerde wegen en loop ik over gravel en zand de witte vlakte door. Af en toe ligt er een strook modderig zand, maar meestentijds ploeg ik door de sneeuw. Mijn heupen vinden deze ondergrond minder fijn. Wekenlang te weinig buikspieroefeningen heeft mijn core stability tot een minimum teruggebracht. De heupstabilisatoren moeten mijn lichaam recht overeind houden op deze hobbelige paden. Dat laten ze merken ook. Net als ik denk dat we rechtsaf naar de finish kunnen, sturen de borden me linksaf door een enorme natuurbegraafplaats. Hier is het lopen nog lastiger. Aan het einde van de grote lus staat gelukkig collega en #12marathons-promotor Rolf langs de kant. Hij loopt met me mee tot we weer op asfalt komen. Nog maar een paar kilometer en ik ben er!

20190202-135042-0111Als ik in de verte de finish al zie liggen, begint mijn onderrug op te spelen. Hier was ik bij voorbaat bang voor. Vorige week heb ik, samen met mijn dochter Nynke, voor het eerst gesnowboard. In twee dagen ben ik wel honderd keer gevallen. Welke klacht had ik niet? Tand door de lip, wond op mijn kin, blauwe knieën, verrekt spiertje in mijn lies en vooral een volkomen beurse onderrug. Op de tweede dag hebben Nynke en ik zelfs met een handdoek op onze billen geboard, zoveel pijn deed het toen al. Terug in Nederland durfde ik niet te lopen, zoveel last had ik van mijn rug. Is het wel verantwoord op te lopen, vroeg ik me af? Bij de testloop op donderdag werd de pijn in ieder geval niet erger. Net fit genoeg om te lopen. Zo’n mooi doel als #12marathons is een beetje pijn lijden toch wel waard? “Tempo hoog houden,” praat ik mezelf moed in.

20190202-145046-0611Nu zie ik finishboog duidelijk. Nog een klein lusje langs het water en ik ben er. Vlak voor de finish ontwaar ik zelfs Simone en Eline. Simone heeft een mini-spanbordje gemaakt met ‘Hup Koeni, 12 marathons’ erop en heeft een dikke bos rozen in haar hand. Met twee handen in de lucht passer ik de finish. ‘3.47 uur’ geeft mijn horloge aan. “Veel te snel!” roept organisator Dick me nog toe.

Waar is John?
Als ik mijn jas weer aan heb, Eline een stuk appeltaart heeft gehad en ook Roelof me heeft gefeliciteerd, blijken we nog één iemand te missen: mijn vader. Niemand heeft hem de afgelopen twee uur gezien. Waar zou hij zijn? Als we ons een beetje zorgen beginnen te maken komt hij net aangefietst. “Iwk wheb de eerste wonde twee keeuw gefietst”, zegt 20190202-145228hij met bevroren gezicht. We zien aan zijn blauwe lippen dat hij het stervenskoud heeft. Snel het restaurant in en wat warms erin! Onder het genot van een Groningse mosterdsoep komt hij weer en vertelt dat hij de eerste ronde per ongeluk twee keer heeft gereden voordat hij de tweede ronde heeft gereden. Tussen Finsterwolde en Beerta begon hij wazig te zien, bij de natuurbegraafplaats kon hij niet meer stoppen met rillen. Blijk ik er niet eens het slechtste aan toe te zijn!

Conclusie: een pittige marathon in een beste tijd door een fraai wit decor waar niet ik maar mijn vader het meest moest blaauwbekken. Tot over zes weken in Limburg!

(P.S. De foto’s zijn van Nico Swart, een medeloper én enthousiast volger van #12marathons, en van trouwe fan en promotor Roelof)

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor hem loop ik: Paul Maessen

paul maessen

Mag ik je voorstellen aan de heer Paul Maessen?
Een erudiete man, vol met kennis, inzicht in de wereld en gevatte grappen. Een statige heer, goed gekleed, op zijn jasje altijd een speldje. Gerespecteerde directeur van de HBS in Nijmegen. Althans: tot de Alzheimer hem in zijn greep kreeg. Daarna werd hij een stille, bange man. Geen schim meer van de persoon die hij was. Alleen muziek bracht hem weer tot leven. Als mijn moeder de Radetzkymars voor hem zong, dan klaarde zijn gezicht op, neuriede hij het wijsje mee en zette zijn benen zich in beweging.
Paul Maessen was mijn opa. Meer dan twintig jaar geleden is hij overleden. Tien jaar voor zijn dood begon de Alzheimer toe te slaan. Hij raakte verward en verloor zijn greep op de wereld. Soms was hij een tijdje verdwenen, dan bracht de politie hem thuis.  Langzaam raakte hij zijn waardigheid kwijt. Het besef dat hij geen greep had op de aftakeling en het proces niet kon stoppen, deed hem veel verdriet. Niet lang nadat hij was opgenomen in een verpleeghuis, overleed mijn oma. Zij kon het niet aanzien dat de man aan wiens statuur zij zich optrok, een ander mens was geworden. Of hij zichzelf niet meer was of juist zichzelf was geworden, zullen we nooit weten. De laatste die hij nog herkende, was mijn moeder. Totdat ook zij een vreemde voor hem werd.
Mijn opa inspireert me om me in te zetten voor Alzheimer Nederland. Onze gedeelde missie is om dementie te voorkomen of genezen. Wat ik kan doen, is marathons lopen. Twaalf stuks dit jaar, elk in een andere maand in een andere provincie. De volgende is de Blaauwbekmarathon op 2 februari . Wat jij kan doen, is mij én Alzheimer Nederland een duwtje in de rug geven. Kijk op de website van Alzheimer Nederland, op mijn actiewebsite of doneer direct op NL53ABNA0836864778 t.n.v. K.P.P. Peeters. Dankjewel!

#12marathons Friesland (jan): RFR Drents-Friese Wold

20190112-103201De kop is eraf! De eerste marathon is onder mijn voeten doorgegleden. De Run Forest Run in het Drents-Friese Wold bleek een pittige start van mijn onderneming. 45 km met honderden draaien en keren, plassen en kuilen, bos en heide. Het venijn zat hem in de staart. In de laatste 7 km liep ik eerst 4 km over een zandverstuiving met zwaar mul zand, inclusief een paar heuveltjes. De laatste 3 km gingen door het bos over tientallen heuveltjes. Als je al 40 km in de benen hebt, doet dat constante stijgen en dalen behoorlijk pijn en wil je vooral snel naar de finish toe. Maar goed, de finish heb ik gehaald. En nu, op de volgende ochtend, voelt mijn lichaam relatief nog fit en fris. Nog maar 11 marathons te gaan!

Genieten
Het regende behoorlijk toen de 45-km-lopers op de Boerestreek in Appelscha van start gingen. Oom Roelof stond me op te wachten. Hem zou ik nog een paar keer op het parcours tegen komen, gewapend met  zijn camera en bemoedigende woorden. Super, Roelof! Ik had nog net tijd om Winfried Bats de hand te drukken, de toffe organisator van zo’n tien trailruns in Noord-Nederland, maar dook daarna meteen weer de tent in om enigszins droog te blijven. Bij de start werden de startnummers van alle deelnemer stuk voor stuk handmatig gebliept. Dat kostte even tijd. Maar de Run Forest Run-trails loop je 20190112-115856niet om de snelheid, maar om te genieten van de omgeving.

Genieten was het. De route voerde door het Drents-Friese Wold. De eerste kilometers liep ik in een groepje door het bos dat tegen Appelscha aangeplakt is. Daarna ging ik door een viaduct onder de N381 door en kwam ik in het ware, verlaten woud. Dan weer liep ik over brede bospaden, dan weer over smalle wandelpaadjes die om de bomen heen slalomden. Soms stak ik een open vlakte over en voelde ik de westenwind tegen mijn wang ranselen.

In de eerste anderhalf uur regende het nog aardig – een heftige miezer, zal ik maar zeggen. Daarna stopte de nattigheid. Tussen het groen en bruin bleef het echter wel grijsgekleurd. Pas vlak voor de finish kleurde de hemel eventjes blauw en piepte zowaar de zon er nog even door. Ook mijn voeten werden nat: één paadje was zo ondergelopen dat je alleen maar dwars door het water kon. Ai, toch wel koud!

Zo min mogelijk belasten
De hele marathon heb ik redelijk doorgelopen, maar zeker niet op mijn snelst gerend. Het plan om 12 marathons in één jaar te lopen heb ik in een opwelling in de kerstvakantie bedacht. Voor een goede voorbereiding was dus niet veel tijd. Verder dan 26 km was ik het afgelopen jaar niet gekomen – dat was vorige week zondag nota bene. Volgens het boekje voeg je iedere week 10% aan je loopafstand toe. Vandaag verdubbelde ik de afstand bijna. Daar was mijn lichaam bast nog niet 100% klaar voor. Rustig lopen en de spieren, pezen en gewrichten zo min mogelijk belasten was dus mijn opdracht.

20190112-140452Voordat ik het wist, zat ik op 20 km. Dat ging goed. Een korte bevoorrading bij de ravitaillering op 23 km en meteen weer door. Ik zat in de buurt van Diever, ik herkende de omgeving van een mountainbiketocht van een paar weken geleden. Hoewel ik een steady ritme had, eisten de vele bochtjes, de oneffen ondergrond en het zware zand hun tol. Mijn heupen begonnen te protesteren. Maar die kon ik maar beter negeren.

De bordjes van 30km en 35 km miste ik. Maar het Aekerzingerzand, op 8 km van de finish, niet. Dat is een grote zandbak met af en toe een struikje en een heuveltje. De route liep er dwars door- en overheen. Ploeteren door het mulle zand en wandelend de heuvels op dus. Nog drie kilometer door het bos. Ik hoorde de autoweg al. Twintig heuveltjes later zag ik Bosbergtoren liggen –wéér een klimmetje omhoog. Nog een paar slingers tussen de bomen en daar was de finish. Hoera!

Dankjewel
De afgelopen dagen heb ik veel enthousiaste reacties, steunbetuigingen en bemoedigende woorden mogen ontvangen. Overweldigend veel zelfs. Ik had niet gedacht dat deze 20190112-151648actie zoveel los zou maken. Geweldig! En minstens zo belangrijk: ook heb ik veel sponsorbedragen voor Alzheimer Nederland en Merels Wereld. Dank jullie wel allemaal. De morele en financiële support maakt iedere stap lichter. Ik ben vastbesloten om deze uitdaging tot de laatste stap te volbrengen. Tot op 2 februari bij de Blaauwbekmarathon!

12 marathons, 12 provincies, 12 maanden

Dit jaar ga ik de loopuitdaging van mijn leven aan. Iedere maand loop ik een marathon in één van de 12 provincies van Nederland. 12 marathons in 12 verschillende provincies dus, 506 km hardlopen  in totaal. Omdat ik gek ben? Ja, dat ook. Maar vooral om twee goede doelen te steunen: Alzheimer Nederland en Merels Wereld.  De een wil Alzheimer de wereld uit helpen, de ander wil meer onderzoek doen naar een zeldzame vorm van longkanker.

tekening programma def

Steun je me?
Dat kan door een bedrag naar keuze over te maken op het speciale actie-rekeningnummer:
NL53ABNA0836864778 t.n.v. K.P.P. Peeters in Groningen.

Of natuurlijk door me op een van de 12 loopdagen enorm aan te moedigen! Je kunt mijn voortgang volgen op Facebook of op de website twaalfmarathons.home.blog. Van iedere marathon schrijf ik een verslag. En misschien nog over de voorbereiding, de training, mijn inspiratie en over Merel van Merels Wereld.

Meer weten over de goede doelen?
www.stichtingmerelswereld.nl

www.alzheimer-nederland.nl

 

Mijn 12 marathons-programma

12 jan    RFR Drents-Friese Wold (Appelscha, 45km)

2 feb     Blaauwbekmarathon (Blauwe Stad)

17 mrt   Bear trail (Vaals-Maastricht)

13 apr   Marathon Rotterdam

4 mei     Rietvelt natuurmarathon (Lelystad)

2 jun      Schutz marathon (Hoorn)

20 jul     Midzomeravondmarathon (Diever)

XX aug  Summertrail Veluwe M’thon (A’doorn)

XX sept  Bikse Natuurmarathon (Hilvarenbeek)

6 okt      Kustmarathon Zeeland (Zoutelande)

XX nov  Ronde Venen marathon (Breukelen)

XX dec  RFR Besthemerberg (Ommen)

 

Dankjewel!
Groet,
Koen