#12marathons #3: de Heuvelland Marathon

Daar lig ik op bank met mijn beentjes omhoog. Mijn rechtervoet is omzwachteld met een huidkleurig verband. De nog zichtbare stukken huid zijn blauw-rood gekleurd. De enkel is ook stukken dikker dan normaal. Op de salontafel staan twee bemodderde schoenen, geflankeerd door een dikke medaille. Boven me hangen slingers. Het is maandagavond, één dag na de Heuvelland Marathon – en hier lig ik. Wat is er in vredesnaam gebeurd?

Heuvelland marathon 6De Heuvelland-excursie begint zaterdagmiddag. Eerst naar Meppel om oom Roelof op te pikken, daarna naar Best om mijn vader in te laden en tegen het eind van de middag zijn we in Maastricht. We nemen onze intrek in de derde verdieping van een knus Vrienden van de Fiets-huisje. In de binnenstad eten we een hapje Vietnamees. Ik krijg de helft van mijn vaders portie, dus calorieën genoeg voor een marathon. We hebben het leuk samen. Als mijn broer Bas ’s avonds ook nog arriveert en zijn stoere vakantieverhalen uit Panama vertelt, is de gezelligheid compleet. “Nu moet ik echt naar bed”, zeg ik tegen twaalf uur. “Ik heb morgen een marathon te volbrengen.”
De volgende ochtend scheiden zich onze wegen. Een dubbeldeks bus vol atleten brengt mij van het finishpunt, sportpark De Geusselt, naar de start op het Drielandenpunt in Vaals. De heren supporters stappen op de (elektrische) fiets en rijden op eigen kracht naar Vaals. Waar het de afgelopen week nat, koud en guur was geweest, daar vallen nu slechts een paar spatjes. De rest van de dag blijft het droog. Bovenop de berg  vermei ik de tijd in een dampend restaurantje.

… Het bronsgroen eikenhout
Heuvelland marathon 4PANG! 500 lopers tegelijk duiken een smal paadje in. Het is duwen en dringen op de eerste meters. We duiken het bos in en het pad voert meteen omhoog. Goed oppassen voor de dennenappels, stokken en stenen op de grond. Vanaf de top duikt het steil naar beneden. We slalommen om plassen en modder heen. Dat begint goed! Downhill gaat het hard. Beter om met kleine pasjes te dribbelen, denk ik. Ik sla scherp linksaf, spring over een plas en kom weer op een breed bospad. Dit loopt heerlijk!
De eerste helft van het parcours is een afwisseling van heuvels, bos, slechts asfaltwegen en glibberige bospaadjes. Af en toe steek ik een gewone weg over, waar een groepje publiek staat te kijken. Roelof, John en Bas kom ik pas na 10 km voor het eerst tegen – op een eerdere kruising staan ze wel te wachten, maar ben ik al voorbij gekomen. Loop ik het bos uit, dan kijk ik uit over het weelderige Limburgse heuvellandschap. Wat een prachtige uitzichten. Rijen groene heuvels strekken zich uit. En kijk eens aan, het zonnetje gaat schijnen. Zo liggen het bronsgroen eikenhout en het malse korenveld er wonderschoon bij!
Heuvelland marathon 2Lang kan ik er niet van genieten, want ik moet constant opletten waar ik mijn voeten neerzet. Bij de start twijfelde ik nog of ik hardloop- of trailschoenen aan zou doen. Het werden de hardloopschoenen om meer demping te hebben op de asfaltwegen. Die keuze zorgt er wel voor dat ik af en toe alle kanten op glijd in de blubber. Op sommige steile paden moeten mijn medelopers al wandelen, maar ik ren stevig door. Alleen bij een smalle modderige geul die steil naar boven lijdt, sluit in aan in de wandelpolonaise naar boven.

Plots verstap ik me…
Ik ben bijna halverwege als ik over een ‘holle weg’ naar beneden sprint. Het pad is een dikke meter breed en bestaat uit modder, zand en scheve stenen. Links en rechts lopen aarden wallen omhoog met boompjes daarbovenop. “De weg is zó oud dat hij in het landschap gesleten is”, legt een collega later uit. Plots verstap ik me en klapt mijn rechterenkel dubbel. Ik probeer mezelf nog een paar pasjes rechtop te houden, maar buts dan tegen de rechterwal. Ik tol 360 graden om mijn as en val in de modder. Auw, mijn enkel! Die doet venijnig pijn.
Ik sta op en strompel verder. Eerst even die enkel tot rust laten komen. Een minuutje later kom ik bij het officiële halvemarathonpunt, drink een colaatje en hap een banaan. Nog 21 km te gaan met zo’n pijnlijke enkel, hoe ga ik dat doen? Wandelen is geen goed idee, dat duurt te lang. Uitstappen is helemaal geen optie: ik heb dit jaar 12 marathons te volbrengen. Beter kan ik weer proberen te lopen. Ik hinkel mezelf op gang en steun bij iedere pas iets meer op mijn rechtervoet. Na 5 minuten is de pijn zo goed als weg en kan ik weer normaal rennen . Alleen op weggedeelten die aan de rechterkant schuin omhoog lopen, voelt het niet fijn. Veel links houden dus.

Windkracht 5 in mijn gezicht
Ondertussen heb ik gezelschap gekregen van Bas en John. Die fietsen vanaf kilometer 23 met me mee. Op dit stuk van het parcours kan dat ook prima. De wegen en paden zijn minder modderig en gaan niet meer zo steil omhoog. Hier is het de wind die het de lopers lastig maakt. Met windkracht 5 blaast hij recht in mijn gezicht. Zwaar, maar lekker. Ik haal een paar lopers in, zet me op kop van het groepje en sleur ze kilometerslang tussen de akkers door.
Op een steile heuvel haakt John af. De accu van zijn elektrische fiets is inmiddels leeg. Als het pad alleen nog maar bestaat uit water, modder en houtschilfers, probeert hij door het bos een andere weg te zoeken. Daarbij loopt hij een niet meer in te halen achterstand op. Bas komt er op zijn OV-fiets wel doorheen. Het geel-blauwe frame is inmiddels donkerbruin gevlekt.
Met nog 10 km te gaan moet ik even plassen. Als ik me op gang trek, protesteert mijn enkel hevig, nog heftiger dan daarstraks. Ai, ai, komt dit nog wel goed? Grimassend loop ik door. En wonder boven wonder, de pijn trekt wederom weg.

Matthieu van der Poel
Wat is dat? Zie ik daar lopers op een trap een berg op lopen? Ja, warempel, we moeten bijna recht omhoog! Veertig treden van houten bielzen krijgen we voor de kiezen. “O jee”, roept Bas, “hoe kom ik hier op?”  Hij legt zijn fiets in zijn nek en rent als Matthieu van der Poel de trap op. Hij oogst nog meer applaus dan ik!
Hauvelland marathon 3‘Nog 9 km te gaan’ kondigt een spandoek aan. Dat moet te doen zijn. De zwaarste heuvels en modder heb ik gehad. Via Cadier en Keer loop ik naar Bemelen. Nu ben ik er bijna. Ik geniet met volle teugen. Wie kan er nu zeggen dat hij zijn 46ste levensjaar afsluit met een hele marathon? Ik voel me trots en overweldigd. O jee, de weg gaat weer omhoog en omlaag. Het lijkt wel alsof ik door een rivier loop, zoveel water stroomt over het zand- en stenenpad naar beneden. Een keuze heb ik niet: ik moet dwars door het water. In de verte zie ik de stadionlampen van De Geusselt al staan. Bas houdt me de laatste kilometers nog wat uit de wind en ik vlieg naar de finish toe. Nog een rondje om de hockeyvelden, een slinger door het sportpark en ik ben er! Gefinished in 3 uur, 59 minuten en 55 seconden.

Verjaardagscadeau’s
heuvelland-marathon-5.jpgVeel lekkers staat op me te wachten. Ik geniet van een groot stuk Limburgse vlaai, een dikke medaille, een warme douche en de felicitaties van John, Roeloef en Bas. Maar één fan ontbreekt nog: mijn moeder. Ze zou ook komen kijken, maar ik heb haar niet gespot. Als ik haar na een kwartier bel, blijkt ze op een benzinepomp aan de A2 te staan. Ze heeft geprobeerd het parcours en De Geusselt te vinden, maar kon de goede weg niet vinden. Bellen of appen met Bas lukte ook niet – zijn telefoon was leeg. “Barst!” dacht ze, en keerde om. We pikken haar op bij de benzinepomp en rijden naar het dichtstbijzijnde eettentje , toevallig in Geulle.  Met een kop uiensoep en een Apfelstrudel kom ik helemaal bij. En dan krijg ik zelfs de eerste verjaardagscadeau’s! Mijn dag kan niet meer stuk.
EnkelTerug in Groningen, zes uur later, blijkt de schade aan mijn enkel pas echt. Hij is twee keer zo dik als normaal en kleurt rood-blauw. Lopen is er de komende weken niet bij. Helpen jullie me duimen dat ik de volgende marathon haal?

 

Advertenties

2 gedachten over “#12marathons #3: de Heuvelland Marathon

  1. Hoi Koen. Bij het supporteren tijdens de marathon stond ik er al versteld van, met wat voor een speels gemak je dit helse parcours aflegde! Je genoten zogezegd met volle teugen van iedere stap die je zette en iedere meter die je aflegde. Je een rotje klimmen, voorzichtig afdalen, over plassen water heenspringen, door de modder ploeteren, stenen ontwijken, voluit gaan op de zeldzame vlakke trajecten, het ging allemaal vanzelf. Kwestie van een puike conditie, van opperste concentratie,en van een bijna kinderlijk, speels plezier om dit als 48-jarige te kunnen doen. En daar genoot ikzelf ook weer heel erg van!
    We sloten deze prachtige dag af met een gezellig Thais etentje met jouw trouwste supporters in hartje Maastricht en je zette me weer mooi thuis in Best af, waar ik alles aan Geertje kon vertellen hoe mooi en heroïsch deze dag was geweest.

    Jouw berichtje later, dat een bezoek aan de huisarts een voorschrift had opgeleverd van 6 weken rust voor je enkel, was dan ook een forse klap. En nu maar hopen, Koen, dat het herstelproces dankzij een goed conditie zich sneller afspeelt dan normaal en dat je weer enthousiast aan de startlijn van de volgende marathon zult staan.
    Elke dag duimen is toch wel het minste wat ik kan doen. Of zal ik toch dagelijks op de fiets springen naar de Heilige Eik in Oirschot om daar een kaarsje voor jou op te steken? Bij deze is dat afgesproken!
    Papa . ,

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s