#12marathons 2: de Blaauwbekmarathon

Mocht je ooit nog een marathon willen lopen, ga dan niet het weekend ervoor voor het eerst snowboarden. Van twee dagen boarden was ik zo bont en blauw dat ik vreesde dat ik de Blaauwbekmarathon niet eens zou kunnen lopen – laat staan finishen. Met angst en beven ging ik van start. 42.195 m later bleek dat ik me voor niets zorgen had gemaakt: mijn lichaam had het prima gehouden en de tijd van 3.47 uur was stukken sneller dan ik bedoeld had. Two down, ten to go!

 

BB1De Blaauwbekmarathon begint voor mij twee en een half uur voor de start. RTV Noord wil me nog graag op de radio horen over mijn avontuur, samen met de chef van de organisatie Dick. Dat kan alleen maar bij de start zelf. In de sneeuw vertel ik over het plezier van hardlopen in de sneeuw en mijn #12marathons-initiatief (hier kun je het naluisteren). Het is venijnig koud, dus ik ben blij dat ik daarna kan schuilen in restaurant Azzuro. Warmte en koffie, precies wat ik nodig had.

Eerste rond om het Oldambtmeer
Om 1 voor 11 hang ik mijn dikke jas in de kleedkamer op en één minuut later ga ik met nog 89 deelnemers van start. Om ons heen is alles wit: Oost-Groningen schittert in een dun laagje sneeuw. De eerste ronde van 21 km voert met de klok mee om het Oldambtmeer, de tweede ronde slingert door de natuur ten oosten van Blauwestad. Het fietspad waar we over lopen, is bijna sneeuwvrij, maar op sommige plekken nog verraderlijk glad. Op behoorlijk tempo rennen we richting Winschoten, door een prachtig parkje en daarna verder aan de westelijke kant van het meer.

20190202-105913Mijn trouwste fans vergezellen me onderweg: mijn vader John en oom Roelof. John fietst met me mee, maakte foto’s en houdt me gezelschap. Roelof deelt flyers over #12marathons uit aan alle toeschouwers. Wie er maar staat krijgt een briefje plus praatje toegestopt. Na 5 km is zijn voorraad van 100 flyers al op. Beide dragen ze een 12marathons-T-shirt over hun jas. Geweldig om zo’n fans te hebben.

In de laatste 5 km van de eerste ronde zie ik alweer hardlopers in onze richting komen. “Dat zijn de halvemarathonlopers,” denk ik. Het blijken de koplopers van de marathon te zijn. Ik loop lang niet gek, maar zij gaan pas echt hard! Een half uur later, na het ronden van het keerpunt bij start/finish in Blauwestad, loop ik zelf die kant op.

Blauwestad is een bijzondere plek. Ingeklemd tussen het groot kunstmatig aangelegde Oldambtmeer en de vlakke graanvelden ligt een mozaïek van straten en havens. Het moet hier prachtig wonen zijn, zo’n vrijstaande woning met eigen steiger. Maar slechts 600 mensen hebben hier een huis laten bouwen. De rest van de honderden kavels is leeg. Voor een hardloper is dat helemaal niet erg. Bedekt door een laag sneeuw ziet de leegte er schitterend uit.

Tweede ronde door de Graanrepubliek
BB2Ondertussen loop ik tussen de velden van Finsterwolde en Beerta. Vroeger was dit de graanrepubliek van Nederland, waar Frank Westerman uitvoerig over geschreven heeft. Nu zijn de velden teruggenomen door de natuur. Na Finsterwolde verlaat ik de geasfalteerde wegen en loop ik over gravel en zand de witte vlakte door. Af en toe ligt er een strook modderig zand, maar meestentijds ploeg ik door de sneeuw. Mijn heupen vinden deze ondergrond minder fijn. Wekenlang te weinig buikspieroefeningen heeft mijn core stability tot een minimum teruggebracht. De heupstabilisatoren moeten mijn lichaam recht overeind houden op deze hobbelige paden. Dat laten ze merken ook. Net als ik denk dat we rechtsaf naar de finish kunnen, sturen de borden me linksaf door een enorme natuurbegraafplaats. Hier is het lopen nog lastiger. Aan het einde van de grote lus staat gelukkig collega en #12marathons-promotor Rolf langs de kant. Hij loopt met me mee tot we weer op asfalt komen. Nog maar een paar kilometer en ik ben er!

20190202-135042-0111Als ik in de verte de finish al zie liggen, begint mijn onderrug op te spelen. Hier was ik bij voorbaat bang voor. Vorige week heb ik, samen met mijn dochter Nynke, voor het eerst gesnowboard. In twee dagen ben ik wel honderd keer gevallen. Welke klacht had ik niet? Tand door de lip, wond op mijn kin, blauwe knieën, verrekt spiertje in mijn lies en vooral een volkomen beurse onderrug. Op de tweede dag hebben Nynke en ik zelfs met een handdoek op onze billen geboard, zoveel pijn deed het toen al. Terug in Nederland durfde ik niet te lopen, zoveel last had ik van mijn rug. Is het wel verantwoord op te lopen, vroeg ik me af? Bij de testloop op donderdag werd de pijn in ieder geval niet erger. Net fit genoeg om te lopen. Zo’n mooi doel als #12marathons is een beetje pijn lijden toch wel waard? “Tempo hoog houden,” praat ik mezelf moed in.

20190202-145046-0611Nu zie ik finishboog duidelijk. Nog een klein lusje langs het water en ik ben er. Vlak voor de finish ontwaar ik zelfs Simone en Eline. Simone heeft een mini-spanbordje gemaakt met ‘Hup Koeni, 12 marathons’ erop en heeft een dikke bos rozen in haar hand. Met twee handen in de lucht passer ik de finish. ‘3.47 uur’ geeft mijn horloge aan. “Veel te snel!” roept organisator Dick me nog toe.

Waar is John?
Als ik mijn jas weer aan heb, Eline een stuk appeltaart heeft gehad en ook Roelof me heeft gefeliciteerd, blijken we nog één iemand te missen: mijn vader. Niemand heeft hem de afgelopen twee uur gezien. Waar zou hij zijn? Als we ons een beetje zorgen beginnen te maken komt hij net aangefietst. “Iwk wheb de eerste wonde twee keeuw gefietst”, zegt 20190202-145228hij met bevroren gezicht. We zien aan zijn blauwe lippen dat hij het stervenskoud heeft. Snel het restaurant in en wat warms erin! Onder het genot van een Groningse mosterdsoep komt hij weer en vertelt dat hij de eerste ronde per ongeluk twee keer heeft gereden voordat hij de tweede ronde heeft gereden. Tussen Finsterwolde en Beerta begon hij wazig te zien, bij de natuurbegraafplaats kon hij niet meer stoppen met rillen. Blijk ik er niet eens het slechtste aan toe te zijn!

Conclusie: een pittige marathon in een beste tijd door een fraai wit decor waar niet ik maar mijn vader het meest moest blaauwbekken. Tot over zes weken in Limburg!

(P.S. De foto’s zijn van Nico Swart, een medeloper én enthousiast volger van #12marathons, en van trouwe fan en promotor Roelof)

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s